Past Simple – czas przeszły, prosty. Wiele osób kojarzy ten czas tylko z nudnym wkuwaniem listy czasowników nieregularnych, ale obiecuję – da się to ugryźć inaczej! W tym poście pokażę Ci, jak szybko budować zdania, o co chodzi z tym słynnym operatorem „did” i jak nie dać się złapać na najczęstsze błędy.
Kiedy używać Past Simple?
Czas ten używamy do czynności, które miały miejsce w przeszłości i są zakończone (zjadłem, poszedłem, zrobiłem).
Te sytuacje mogły być pojedynczymi, jak i powtarzać się. Co więcej, moment, w którym dana czynność została dokonana może, ale nie musi być określona. Dlaczego? Kluczowe jest to, że coś się wydarzyło i jest oderwane od teraźniejszości.
She called me yesterday.
They didn’t go to school.
Did you drink coffee?
W każdym z powyższych zdań widoczne jest to, że coś się już zakończyło (na przeszłość wpływu nie mamy. Jeszcze się taki nie znalazł, który by potrafił w czasie podróżować ;)), zatem nie ma wpływu na teraźniejszość. Jest wyraźnie w przeszłości (patrz na oś czasu poniżej).
Do sytuacji, które miały miejsce jedna po drugiej.
Są to “krótkie”, dokonane czasowniki. Zatem bardzo dobrze odnajdują się w sytuacji, kiedy należy opisać jedną czynność po drugiej. Patrz na oś czasu poniżej.
Opis do wykresu: Jedna czynność się rozpoczęła i skończyła. Druga czynność się rozpoczęła i skończyła. Trzecia czynność się rozpoczęła i skończyła. Rach, ciach i po sprawie. Jak domino.
I woke up, ate breakfast and went to school.
Wstał, zjadł i poszedł. Nie ma tutaj form ciągłych. Gdyby były można by to interpretować tak: wstawaaaał, jaaaadł i szeeedł. O nie, nie. Nie idziemy w tę stronę. Chyba, że facet podczas wstawania jadł śniadanie i szedł do szkoły.
W połączeniu z czasem Past Continuous.
When I was talking to my friend, somebody knocked on the door.
W luźnym tłumaczeniu: Kiedy ja rozmawiaaałem z przyjacielem, ktoś ZAPUKAŁ. Czynność, która trwała (Past Continuous) została przerwana przez krótką, dokonaną formę czasownika (Past Simple).
Past Simple – budowa
Należy pamiętać, że inaczej tworzymy zdania z czasownikiem “to be”, a inaczej z wszystkimi pozostałymi. Nie bez powodu “to be” uczymy się, jako jednego z pierwszych. Miejmy więc do niego sentyment i traktujmy go inaczej. 😉
TO BE (WAS / WERE)
Zdanie oznajmujące: podmiot + was/were + reszta zdania
She was tired.
They were at home.
Przeczenia: Podmiot + was not / were not + reszta zdania
He was not ready.
We were not late.
Pytania: Was / Were + podmiot + reszta zdania
Was she tired?
POZOSTAŁE CZASOWNIKI
Zdania oznajmujące: Podmiot + II forma czasownika (-ed / forma nieregularna) + reszta zdania
I worked yesterday.
She went to school.
Przeczenia: Podmiot + did not (didn’t) + czasownik w formie podstawowej + reszta zdania
I didn’t work yesterday.
She didn’t go to school.
Pytania: Did + podmiot + czasownik w formie podstawowej + reszta zdania
Did you work yesterday?
Did she go to school?
Did you understood?
Jeśli nie zauważyłaś / nie zauważyłeś tu błędu, to znak, że pora przeczytać ten wpis jeszcze raz.
